De vloeren van de privéterrassen zijn nog een hoofdbreker. Het originele idee was dezelfde ‘robuuste’ industriële vloer als binnen. Want dan heb je helemaal dat binnen-buiten-gevoel. Maar goed, met de vloeren binnen ging het op z’n zachts gezegd vrij problematisch. Dus toen we wat kritische vragen stelden aan de aannemer en er weinig constructiefs uitkwam, dachten we: Oh nee hè, wordt dit ook zo’n drama?
Om maar met de deur in huis te vallen: er is van tevoren niet goed nagedacht over een goed afschot om het water van de terrasvloer af te voeren naar de roosters. Er zit wel enig afschot in nu, maar het bedachte product voor de laatste afwerkingslaag van de vloeren is egaline. De eigenschap is dat het de vloer ‘egaliseert’. Met anderen woorden het zorgt voor een waterpas vloer. Geen afschot!
In de categorie: we beginnen gewoon en denken niet vooruit zitten we nu dus met een probleem. Of geen afschot en het water loopt niet weg. Óf een andere vloer waar wél een afschot mogelijk is. Veel opties zijn er alleen niet: we hebben maar heel weinig hoogte, omdat ‘rekening’ is gehouden met een dunne laatste afwerkingslaag. Tegels zijn al te hoog. Het kan wel, maar dan krijg je een hoge opstap van binnen naar buiten. Dat wil je ook niet.
Als we de aannemer vragen hoe ze dat gaan aanpakken, weet eigenlijk niemand een oplossing. Überhaupt hadden ze zich dit niet gerealiseerd. We kunnen één vloer ‘proberen’. En als het dan niet goed is? Tja, er komt niet veel uit. Ze durven er niets over te zeggen, want ze weten het gewoon niet. We moeten het maar met de baas bespreken. De baas weet er zelf ook niet veel van, maar gaat eens navragen wat een andere optie kan zijn. Daar komt uiteindelijk microcement uit.
Iedereen vindt daar wat van. En we krijgen vooral het advies het niet te doen. Maar wie heeft er echt ervaring met een microcementvloer buiten? De leverancier via de aannemer laat na heel veel moeite en tijd een project buiten zien. Dat ziet er wel heel clean en glad uit. Niet de robuuste vloer die we voor ogen hebben en ook weer anders dan de vloer binnen. En hoe ziet de vloer er over een paar jaar uit? We kunnen geen voorbeelden bekijken van oudere vloeren. Dat de leverancier ook nog eens een hele nerveuze, rare vent is, helpt zeker niet mee. Een andere leverancier dan? Daar moeten we nog steeds wat van horen.
Het blijft moeilijk om een beslissing te nemen. Helemaal omdat we onder tijdsdruk staan. We verwensen voor de zoveelste keer de aannemer die dus ook bij de vloeren buiten niet goed heeft nagedacht van tevoren en maar gewoon is begonnen. We moeten het zelf gaan oplossen.
Serge vraagt amigo Joost om hulp. Bij meerdere verbouwprojecten heeft Joost zo’n zelfde egalinevloer gestort. En bij het laatste project ook een buitenterras. Als je de samenstelling iets minder vloeibaar maakt dan kun je het qua afschot wat meer sturen en wordt het dus niet meer zo kaarsrecht is zijn ervaring. Dat klinkt als een oplossing. Ok, we gaan ervoor!
Samen met de Portugese werkers van Joost starten we met één terrasvloer. Dan komen we erachter dat de zakken egaline niet goed zijn of in ieder geval een aantal zakken. De Portugese werkers roepen vanaf de eerste emmer met gemixt spul dat het Sacos Velhos zijn. (Oude Zakken) Wij roepen al snel terug dat ze zelf Sacos Velhos zijn. Maar ze hebben wel gelijk. Te lang gelegen of misschien ergens in de regen gelegen. Het terras komt er wonder boven wonder nog wel prima uit, maar we moeten voor de andere terrassen nieuwe zakken regelen. En we moeten ’s ochtends eerder beginnen vanwege de warmte. Een dag later testen we het afschot. Het water loopt netjes naar de afvoerputten. Let’s go met de rest!
Het vloerteam
Het team bestaat uit Joost, Jorge, Alvor, José, Michiel, Ronald, Emile, Serge en ik. Serge en ik bereiden de vloeren voor: schoonmaken en alles in de primer. Daarna worden in 2 ochtenden tijd alle terrassen gestort. Joost, José en afwisselend Serge mixen continue de zakken egaline met water. Emile, Michiel, Ronald en Serge brengen de volle emmers met egaline naar de terrasvloeren en nemen de lege weer mee terug. Jorge en Alvor storten de vloer en gaan er met de roller overheen.



Mais ou menos
Als je Jorge en Alvor vraagt hoe het gaat dan krijg je steeds het antwoord ‘Mais ou menos’. Min of meer, letterlijk vertaald, maar eigenlijk ‘het gaat wel’. Het is nooit ’tudo bem’ (alles goed) of gewoon ‘bem’ (goed). En ze zijn zoals je hierboven al las heel kritisch op de egalinemix. Ook dat is niet gauw goed tot hilariteit van Emile, Ronald en Serge die steeds een nieuwe emmer komen brengen. Er moet meer water bij of juist minder. Of er is nog geen nieuwe emmer nodig of juist al eerder. Die kritische houding vinden wij wel erg fijn, want die missen wij nog weleens bij andere klussen. En zowaar zit er soms een emmer tussen die ‘wel ok’ is en precies op tijd 🙂



Jorge en Alvaro mopperen ook graag op elkaar. Dan geven ze elkaar ervan langs als ze vinden dat de ander iets niet goed doet. Het is een mooi schouwspel. Maar ondertussen worden er wel in een rap tempo goede vloeren gestort. En kunnen we 2 dagen later zeggen dat de klus mooi geklaard is.


Na het storten van de egaline ga ik met Serge een dag later aan de slag om alle vloeren te impregneren. Dat is de eerste beschermlaag tegen vuil en water. Daarna is het wachten totdat de vloer verder uitgehard is en droog genoeg om de lagen polyurethaan erop te rollen. Dat worden 4 lagen omdat het buiten is, dus dat is weer flink wat tijd op de knietjes rollen en high worden van de lucht 😉 Vanochtend vroeg hebben we de eerste laag op 4 terrassen gerold. Nog 3 lagen te gaan en daarna de laatste 3 terrassen.
Het is een happy end met de terrasvloeren door het Top Terras Team. Daar willen we er meer van 😉
Thanks allemaal voor de hulp!
